<<< Orri Nagusira

       

puntubi.com

Zugarramurdiko sorginak

Zugarramurditik hurbil, bi anaia bizi ziren. Zaharrenak, Matias izenekoak, baserria, lurrak eta aziendak heredatu zituen, baina anaia gazteak, Perukok, ez zuen soinean zeramana baino.

Gazteak askotan eskatu zion anaiari bere kontura ezartzen lagun ziezaiola, baina Matiasek ez zion jaramonik egiten; nora joan ez zuen bitartean, Peruko berarentzat arituko zen lanean, eta dohain gainera!

Egun batean, Perukok bere kabuz bizia ateratzea erabaki zuen, bere anaiaren morroi egotea baino hobe izango zela eta. Bideari ekin zion, bada. Berehala ilundu zuen eta logura zuenez, zubi batera iritsi zenean azpira sartu, ahal zuen erosoen jarri eta loak hartu zuen.

Bi ordu baino lehen, ahots batzuek esnatu zuten; aurrenik ez zen konturatzen non zegoen ere baina gero entzuten jarri zen. Ahotsak zubi gainetik zetozen. Soinuek egin gabe, burua pixka bat atera zuen zer gertatzen ote zen ikusteko eta sor eta lor geratu zen hiru emakume arraro ikusi zituenean eroak bezala saltoka eta barrez, honela zioten bitartean:

-Porla se, zalpate, funte fa, funte fi, txiri, biri, ekatzu, ekatzu, eta kitto.

Hitz horiek behin eta berriro errepikatu zituzten eta azkenean, salto egiteari utzi zioten.

-Ah! Mari Kattalin, bai ondo ibili garela! -esan zuen gazteenak.

-Bai horixe, Mari Petronil! -erantzun zuen zaharrenak- akelarre ederra izan dun gaurkoa!

Eta barrez hasi ziren. Perukok berehala antzeman zuen emakume haiek sorginak zirela eta bileraren batetik zetozela. Geldi-geldi, estatuen antzera, mutilak entzuten jarraitu zuen erne.

-Ja, ja, ja, ba al dakin, Mari Fermina? -esan zuen berriro zaharrenak-. Dirumaindire-pertzerik-gabeako etxekoandrea gaixo zagon; han dabiltza sendagile, petrikilo eta barberuak, baina ez dinate haren gaixotasunarentzat erremediorik aurkitzen.

-Ez dun izango, Mari Kattalin! -esan zion ez gazteena ez zaharrenak- eta hik ba al dakin, bada, erremedioa?

-Ja, ja, jakingo ez dinat bada! Elizako atean, harri baten azpian, apo bat zegon eta apo horrek ogi bedeinkatua zeukan ahoan. Ogi horren zati bat ematean sendatuko dun!

Eta barre eta algara artean, hiru sorginak bidean aurrera jarraitu zuten.

Haiek desagertu orduko, Peruko zubi azpitik atera eta elizara joan zen, harria altxa, apoa hartu, ogi bedeinkatua kendu eta honen zati bat gaixoari emanez, berehala sendatu zen hau. Senarra oso eskuzabala izan zen mutilarekin eta honek, baserria, lurrak eta aziendak erosi zituen, anaiarenak baino askoz hobeak.

Matiasek, anaiaren bat-bateko aberastasuna ikusita, nola lortu zuen galdetu zion eta Perukok dena esan (kontatu) zion. Matias diruzaleak lehen baino gehiago izateko antsia zuen eta sorginei entzutera joatea erabaki zuen. Joan zen zubira, ezkutatu zen azpian eta zain geratu zen han. Ez zuen luzaroan itxaron behar izan, laster etorri ziren, esanez:

-Ez garela, bagarela, hamalau mila hemen garela!

Oraingoan ordea, ez zuten ez saltorik ez barrerik egiten.

-Mari Petronil!

-Bai, Mari Kattalin?

-Mari Fermina!

-Bai, Mari Kattalin?

-Aurrekoan norbaitek guk esandakoa entzun zinan eta gaur ere baten bat entzuten ari dun.

Hiruak bilaka hasi ziren eta zubiaren azpian Matias aurkitu zuten. Joka hebaindu zuten eta geroztik bere onera etorri ezinik omen dabil.