<<< Orri Nagusira

       

puntubi.com

Mutil beldurgabea

Euskaldunen artean bada esaera zahar bat "izena duen guztia bada" dioena, edo beste era batera esanda, "ez denak ez du izenik".

Orain aspaldi, Nafarroa Garaiko herri batean, Unai izeneko mutil bat bizi zen. Bere herrikideek anitz sineskeri zuten: arima errante, agertutako izpiritu, deabru... Hori zela eta, Unaik barre egiten zien, bere ustetan gauza horiek ez baitziren benetakoak, nahiz eta horiek guztiek izena eduki. Bizilagunak erabat haserretuta zeuzkan eta, azkenean, herritik bota egin zuten.

Dirua egin behar zuela eta, Unai abenturen bila abiatu zen. Horrela, Elkorriraino iritsi zen, Lizarrosti. mendatea eta Etxarri Aranatz artean dagoen leku bakarti bateraino. Han etxe huts bat zegoen; arima galdu baten bizilekua zela eta, ez zen inor sartzen. Mutilak denboraldi bat han igarotzea erabaki zuen eta, asmo horrekin, bazterrak pixka bat garbitu, tximinia piztu eta afaria prestatzen hasi zen.

Horretan ari zela, ahots bat heldu zitzaion tximinia-zulotik.

-Eroriko ote nauk, ez ote nauk eroriko?

Mutilak munduko gauzarik arruntenari bezala erantzun zion:

-Nahi baduzu bai eta nahi ez baduzu ez.

Orduan, giza buru bat erori zen tximiniatik beheko sutara. Unaik burruntzi batekin jo eta sukaldeko bazter batera bota zuen.

Berehala, ahots hura bera entzun zuen. Mutilak berdin erantzun zion. Instantean giza enbor bat erori zen eta mutilak hura ere bazterrera bota zuen.

Behin eta berriz elkarrizketa berean aritu ziren, giza gorputzaren zati guztiak erori ziren arte. Sukalde bazterrean, zati haiek elkartu egin ziren eta gizona osatu.

-Ez naizela diok, baina banauk -esan zuen izpirituak.

-Bai, begi bistan dago -erantzun zion mutilak Baina zaude nigandik urrun.

Eta afaria prestatzen jarraitu zuen. Gizonak ate ondoan zegoen aitzurra erakutsi zion.

-Har ezak aitzur hori.

-Har ezazu zeuk, nahi baduzu -erantzun zion Unaik.

Agertutakoak aitzurra hartu zuen eta sukaldetik atera zen. Zer egin behar ote zuen jakin nahian, mutila atzetik jarraitu zitzaion. Etxeko beste gela batean sartu ziren eta gizonak esan zuen:

-Har ezak aitzur hau eta zula ezak hemen.

-Egizu zeuk, nahi baduzu -erantzun zion Unaik.

Orduan gizona, aitzurrean hasi zen eta laster urre pila bat azaldu zen.

-Urre hau hiretzat duk -esan zion mutilari- honen jabe izendatzen haut. Izenik gabe ez nuke ezer balioko. Hiri esker, orain betirako atsedena har zezakeat.

Eta hori esanez, espektro hura desagertu egin zen.

Unaik urrea hartu zuen eta herrira itzuli zen. Handik aurrera ez zuen besteek sinesten zutenaren kontura barrerik egin eta aurrerantzean lasai eta errespetatua bizi izan zen.