<<< Orri Nagusira

       

puntubi.com

Munagurengo lamiak

Bizkaian, Zornotza eta Gernikaren artean, Gorozika izeneko herri txiki bat dago. Han, Zugaztietarako bidean, etxe eder bat dago, Munaguren izenekoa. Ate nagusitik metro batzuetara bada putzu handi bat, ohikoak baino askoz handiagoa. Putzu horri Lamina-putzu deitzen diote eta, ondoan, adarrak ur gainera erortzen zaizkio sahats bat dago.

Orain aspaldi, lamiak bizi ziren putzu hartan. Inguruetako jendeak bazekien hori eta errespetatu egiten zituzten, ez zitzaien inor hurbiltzen eta norbait handik igaro behar zuenean lamiak uretan ezkutatzen ziren. Horren truke, lamiek, ibar osoan entzun zitezkeen kanta ederrak abesten zituzten, baserritarrei beren lanetan laguntzen zieten eta haurrak zaintzen zituzten.

Sahatsaren adarretan esertzea ere atsegin zuten; han orrazten zituzten beren ile luzeak, putzuko uretan beren buruak islatuta ikusten zuten bitartean. Gobara ere leku hartan bertan egiten zuten eta, arropa garbitu ondoren, arbolaren adarretan jartzen zuten lehortzen.

Lamien arropak, erabiltzen zuten guztia bezalaxe, urrezkoa izaten ziren, baita lamia txiki batek sahatsetik egunero zintzilikatzen zuen maindirea ere.

Munaguren baserriko etxekoandreak oihal hura distiratzen ikusten zuen egunero sukaldeko leihotik eta beti pentsatzen zuen gauza bera:

-Lamia txiki horrek zertarako nahi ote du urrezko maindire hori? Bat baino gehiago izango ditu seguru aski, eta ni, berriz, etxeko zenbait gauza konpondu beharrean nago eta, maindire horrengatik diru polita emango lidakete...

Horrela bada, luzaroan pentsatu gabe, andrea etxetik atera eta lamina-putzura abiatu zen. Hurbiltzen ari zitzaiola ikusi zuenean, lamiak bere burua bota zuen putzura, maindirea zintzilik utzita. Andreak maindirea hartu. zuen eta etxera itzuli zen ahal bezain laster.

Gau hartan kolpe gogor bat entzun zuten baserriaren atean eta lamiaren ahotsa, hau zioela:

-Munagurengo atso bandera ekarri egidan nire ondra-izara.

Baina etxekoandreak entzungor egin zion.

-Aspertuko da... -pentsatu zuen.

Biharamunean sahatsean ez zen lamiarik eseri, ez zituzten beren arropak adarretan zabaldu eta inork ez zuen haien kanturik entzun.

Gauean, berriro, mailuka hotsak entzun zituzten atean eta lamiak esaten zuen:

-Munagurengo atso bandera ekarri egidan nire ondra-izara.

Horrela joan ziren egun batzuk, egunez isiltasuna eta gauez mailuka hotsak. Azkenean, etxekoandreak maindirea hartu eta lamiari bota zion leihotik. Honek hartu zuen eta esan zuen:

-Etxe honetan ez da inoiz lihorik faltako.

Baina, lamiak Munagurendik desagertu egin ziren eta geroztik ez ditu inork ikusi.