<<< Orri Nagusira

       

puntubi.com

Lamia eta atsoa

Zuberoan, Lakarriko baserri batean, senar-emazte bikote adintsu bat bizi zen. Senarra garaiz oheratzen zen eta emaztea beranduago arte geratzen zen haria ardazten. Baina azkenaldian, gauero garai berean, andre txiki eta iletsu bat jaisten zitzaion tximiniatik. Andre hark afari kondarrak jan arte ez zuen alde egiten.

Agertu orduko emakume arraro hark honela galdetzen zuen:

-Txitxi ta papa, papa bustia?

Etxekoandreak orduan, zartaginean geratutako koipea berotu eta ezezagun hari ematen zion; honek oso gustura jaten zuen.

Horrela joan ziren aste batzuk, baina etxekoandreak, atso hura gauero-gauero agertzen zitzaiola ikusirik, senarrari kontatzea erabaki zuen.

-Eta gauero ematen al diozu jaten? -galdetu zion senarrak.

-Jakina, bada! Zer egin behar dut bestela?

-Beno, bihar ni geratuko naiz zure ordez sukaldean. Zure txala eta buruko zapia jantziko ditut eta zu naizela usteko du. Berehala ikusiko dugu lamia ala sorgina den.

Biharamun gauean gizona geratu zen emaztearen ordez ardazten. Betiko garai berean, hots bat entzun zuen tximinian, eta ezezagun hura agertu zitzaion.

-Txitxi ta papa, papa bustia?

Gizonak ez entzuna egin zion eta haria ardazten jarraitu zuen lehen baino bizkorrago.

-Gaur gogotik ari zara lanean... -esan zion etorri berriak.

-Bai -erantzun zion gizonak-, atzo firin-firin eta gaur faran-faran, furdulu-furdulu...

Eta gizonak lanean jarraitu zuen, baina besteari begi-zeharka begiratuz. Ikusi orduko tankera eman zion lamia izan zitekeela, eta hura handik lehenbailehen bota behar zuela pentsatu zuen.

Atsoak arretaz begiratzen zion.

-Gaur beste bat dirudizu, etxekoandre, nola duzu izena? -galdetu zion.

-Neuneureburu -erantzun zion gizonak.

-Neuneureburu?, eta... txitxi ta papa, papa bustia?

Gizonak zartagina sutan jarri zuen, koipez bete-betea. Olioa berotzen ari zen bitartean, atsoa pozez zoratzen, saltoka, zebilen bere inguruan esanez:

-Txitxi ta papa, papa bustia!

Zartagina gorritu eta koipea irakiten hasi zenean, hartu zuen gizonak eta atsoari bota zion aurpegira. Honek sekulako garrasia atera eta tximinian gora alde egin zuen. Etxetik kanpora atera zenean inguruko lamiei deika hasi zen.

Ehunka lami etorri zen eta, itxura txar hartan ikusi zutenean, galdetu zioten:

-Zer gertatzen zain? Zer dun? Nork egin din hori?

-Neuneureburuk! Neuneureburuk! -erantzun zien.

Lamiek harrituta eta haserre begiratu zioten.

-Heuk heure buruari egin badion, hor konpon hadi bada! Ez hadi guregana kontu horiekin etorri.

Eta une hartan bertan, lamiak gauaren ilunean desagertu egin ziren. Lami litxarrera hark ondo eskarmentatuta alde egin zuen handik, eta geroztik ez zen inorengana joan "papa bustia" eskatzera.

Iturria: Euskal Leiendak, Erein