<<< Orri Nagusira

       

puntubi.com

Lamia eta emagina

Oso noizbehinka bazen ere, Lamiek mesedeak eskatzen zizkieten gizakiei eta ohikoan, eskuzabalak izaten ziren ordaintzerakoan.

Behin batean, Nafarroako Ultzama aldean, Iabar herritik hurbil, lamia bat ume batez erditzeko zorian zegoen, eta bere lagunak herriko emaginaren bila joan ziren erditze-lanetan lagun ziezaien.

Emagina lamien etxera joan zen eta, bere lana garbi-garbi eta lamien gustura bete zuen.

Lamiak pozik zeuden emaginarekin: lamia txiki eder bat, ama bezain zoragarria arazorik gabe jaio baitzen. Horregatik, emakumeak ezagutzen ez zituen janari goxo batzuk jatera gonbidatu zuten lamiek. Gauza guztiek ziruditen hobeak, gustagarriagoak... ogia ere zuriagoa zen! Emaginak zati bat hartu eta poltsikoan jaso zuen etxekoek ere dasta zezaten hartatik.

Bazkalostean, lamiek urrezko gorua eta ardatza eman zizkioten, esanez:

-Opari hauek onar itzazu gure eskerronaren seinale, gutarik bati lagundu diozulako; beroriekin paregabeko hari fin eta sendoa lortuko duzu, eta inongo ehunik ederrenak egin ahal izango dituzu. Baina... jakiaren gainean jarri nahi zaitugu: etxe honetatik ateratzen zarenetik ez duzu behin bakarrik ere atzera begiratu behar, ulertu duzu?

Emaginak baietz esan zien, baina, etxera itzultzeko aulkitik altxatzen hasi zenean, ezinezkoa izan zitzaion. Ahalegin guztiak egin zituen, baina, aulkiari josita bezala zegoen.

-Zurea ez den zerbait hartu al duzu etxe honetatik? -Galdetu zioten lamiek. 

Ukatzera zihoan, baina, poltsikoan gordetako ogi-zatiaz gogoratu zen eta atera egin zuen.

-Hemendik ezin da inor atera guk eman ez diogun zerbait eramanez...

Emakumeak barkamena eskatu zien eta, gorua eta ardatza besapean hartuta, ahal bezain laster alde egin zuen. Lamina-etxea eta herriaren arteko zubia zeharkatzerakoan gomendioak ahaztu eta atzera begiratzea bururatu zitzaion, lamiak begira ote zeuden edo, eta une hartan bertan urrezko ardatza desagertu egin zitzaion.

Goruari gogor eutsiz, etxera abiatu zen lasterka, baina iristerakoan jakin-mina gainditu zitzaion eta, hanka bat etxe barruan eta bestea kanpoan zituela, berriro atzera begiratu zuen eta gorua ere desagertu egin zitzaion.

Lamiek ez zioten beste inoiz deitu eta, beraz, ez zuen opari baliotsu haiek eskuratzeko beste aukerarik izan.