<<< Orri Nagusira

       

puntubi.com

Ikazkina eta Herioa

Aitzin-aitzinean, ikazkin behartsu bat bizi zen Baztango Elbetean eta apenas ahora eramateko moduko ogi zatirik ere izaten zuen. Mendian bizi zen, berak adar eta lastoz egindako txabola batean. Bere zorigaiztoaz ernegatzen eta bizitza hobe baten ametsetan ematen zituen egunak. Gau batean atea jo zioten.

-Nor da?

-Jainkoa naiz -erantzun zion ahots batek.

-Eta zer nahi duzu?

-Gau baterako aterpea.

Ikazkinak ez zuen luzaroan pentsatu eta, haserretuta, erantzun zion:

-Zoaz hemendik! Ez dizut aterperik emango, ez gaur eta ez inoiz! Ez zara zuzena. Batzuei asko ematen
diezu eta besteak, esate baterako ni, premia gorrian hiltzen uzten gaituzu. Alde hemendik!

Ikazkinak pixka batean itxaron zuen eta ezer entzuten ez zuenez gero, jainkoa joana izango zela pentsatu zuen.

Handik pixka batera, berriro jo zuten atea. Gizona izutu egin zen. 

-Jainkoa ote da berriro? -pentsatuz, ozenki galdetu zuen:

-Nor da?

-Herioa naiz -erantzun zion ahots beldurgarri batek.

-Eta zer nahi duzu?

-Gaur gauerako aterpea.

Ikazkinak atea zabaldu zion. Goitik behera beltzez jantzitako gizona topatu zuen, amaierarik gabeko begiez begiratzen ziona. 

-Pasa! Zuri bai, zuri emango dizut aterpea, denentzat berdina baitzara. Nola aberatsa hala behartsua, denak eramaten dituzu zuk. Pasa aurrera!

Herioa sartu zen txabolan eta ikazkinak zuen gutxia, bion artean banatu zuten.

Biharamun goizean, Herioak joan egin beha izan zuen, baina lehenago galdera bat egin zion:

-Nahi al duzu zuregatik zerbait egitea?

-Beno... egia esan, oparoago bizitzea gustatuko litzaidake, erosotasun gehiagoz, hau ez baita bizitzea!

Herioak amaierarik gabeko begi haiekin begiratu zion berriro.

-Gaixo baten gelan sartzen zarenean, ohe-buruan ikusten banauzu, ziur egon hil egingo dela. Baina oinetan ikusten banauzu, emaiozu edozer gauza, berehala sendatuko da eta. Eta Herioa desagertu egin zen.

Handik egun batzuetara, ikazkinak jakin zuen erregearen emaztea oso gaizki zegoela eta erregeak sekulako ondasunak emango zizkiola hura sendatzen zuenari. Gure gizona jauregira joan zen. Soldaduek ordea, ez zioten sartzen utzi nahi. Gizonak, ordea, bereari eusten zion eta, azkenean lortu zuen erregina ikustea. Herioa ohe-oinean zegoen. Horrela bada, ikazkinak zenbait belar arrunt eskatu zituen eta haien ura eman zion edateko. Berehala sendatu zen erregina.

Erregeak ondasun eta boterez bete zuen mediku ofizial berria, kontseilari izendatu zuen eta adiskidetasunik garbiena eskaini zion. Ikazkin izandakoa pozez zoratzen zegoen bere bizimodu berriarekin.

Behin, bere jauregiko lorategietan paseatzen zebilela, Herioa ikusi zuen beregana etortzen.

-Hara! -esan zion harrituta  nolatan zu hemen?

-Nirekin eramateko natorkizu -erantzun zion.

-O! Ez al didazu horrelakorik egingo! -eskatu zion ikazkinak- urte askotan miserian bizitzen utzi nauzu eta orain, oparo bizi naizenean nire bila zatoz..

Herioak bere amaierarik gabeko begiradarekin begiratu zion, irribarre gisako keinu bat egin zion eta esan zuen: 

-Zeuk esana da, ni denentzat berdina naizela, orain zure txanda etorri da, zatoz!

Eta Herioak ikazkina eraman zuen hark ez baitu inolako bereizkuntzarik egiten.